![](images/menu/doubt_but.png)
-
مناسبتها، وقایع و اعمال ماه محرم
-
مناسبتها، وقایع و اعمال ماه صفر
-
مناسبتها، وقایع و اعمال ماه ربیع الأول
-
مناسبتها، وقایع و اعمال ماه ربیع الثانی
-
مناسبتها، وقایع و اعمال ماه جمادی الأول
-
مناسبتها، وقایع و اعمال ماه جمادی الثانی
-
مناسبتها، وقایع و اعمال ماه رجب
-
سایت قرآنی تنـــــزیل
-
سایت مقام معظم رهبری
-
سایت آیت الله مکارم شیرازی
-
سایت آیت الله نوری همدانی
-
سایت آیت الله فاضل لنکرانی
-
سایت آیت الله سیستانی
![](images/menu/software_but.png)
![]() مدح و شهادت امیرالمؤمنین علی علیهالسلام
كیست این مرد كه شب كیسۀ خرما میبُرد روز میآمد و از سیـنه نـفـسها میبُرد كیست این مَرد كه تا تیغ به بالا میبُرد رزم را با مدد از حضرت زهرا میبُرد این خدا نیست ولی مقصدِ هر راه است این اَشـهــدُ اَنَّ عــلـیّـاً ولــیّ الله اسـت ایـن كیست این شیر كه از خصم جگر در آورد از میانِ كـمـرش تـیـغِ دوسـر در آورد از دلـیرانِ عـرب جـمـله پـدر در آورد کـار او بـود کـه اسـلام ثــمـر در آورد یاعلی روز و شب و شمس و قمر میگویند هـا عَـلـیٌ بَـشـرٌ کـیـفَ بَـشَـر میگـویند آه همسفـرۀ کوری دل ویـرانه کجاست نانپـزِ خانۀ این جـمع یتـیمانه کجاست مرکب بازیِ این طفل در این خانه کجاست شانۀ بارکش و دستِ کـریمانه کجاست پـیـرزن پیـش تـنـور است که آقـایم کو کودکی چـشم به راه است که بابایم کو گرچه از ضربۀ شمشیر سرش ریخت بهم زهر کاری شد و با سر جگرش ریخت بهم تا علی ریخت بهم دور و برش ریخت بهم دید چشمان طبیب و پسرش ریخت بهم آه در آتش غم حاصل زینب را ریخت سر تکان داد طبیب و دل زینب را ریخت سوخت از حرف طبیب از خبرش عباسَش میزند روی سرش هِی به سرش عباسَش روضهخوانش حَسنش نوحهگرش عباسَش قلبِ او هست حسین و جگرش عباسَش وقت روضه شد و عباس به زانو اُفتاد رفـت از حال عـلی درد به پهـلو اُفـتاد وای از امروز حسن گوشۀ بسـتر اُفتاد بـاز هـم یـادِ غــمِ بـســتـرِ مــادر اُفـتـاد خـواهـر اُفـتاد زمین تا كه بـرادر اُفـتاد یادِ روزی كه رویِ مادرشان دَر اُفـتاد هیزم و آتش و كابوس عجب بد دردی است ضربِ نا مَحرم و ناموس عجب بد دردی است قنفذ از راه از آن لحـظه كه آمد میزد تـازه میكـرد نـفـس را و مجـدد میزد وای از دستِ مـغـیره چـقـدر بد میزد جای هركس كه در آن روز نمیزد میزد آخرین حرفِ علی بود و خواهش میكرد زینبش را به اباالفضل سفارش میكرد زیـنــبـم آه بـبـیـنـی غــمِ حـنـجـرهـا را میکـشی روی جـگـر داغ برادرها را بعـد از آن جمع کنی پـارۀ پـیـكـرها را میزنی چـند گـره معـجـرِ دخـتـرها را مـیزنی داد به گـودال حرامی نـزنـیـد تـبر كـوفـی و سـر نـیـزۀ شامی نـزنـید
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() ترسیم حالات حضرت زینب سلاماللهعلیها در شهادت پدر
ردّ خـونـابـۀ شـقُّ الـقـمـری میبـیـنـد بر جـبـینِ پـدر از خون اثری میبیند دخـتـری غـمـزده هـمراه برادرهایش بین بـسـتر پدر خـون جگـری میبیند چشم در چشم برادر که میاندازد، آه بین چـشمان ترش، چشم تری میبیند پـدرش را به خـدا میسپـرد وقتی که به تـن او رمـق مـخـتـصـری میبـیند با سراسیمگی از صبر سخن میگوید این زن صابره وقتـی شرری میبیند «سـالـهـا مـیگـذرد حـادثهها میآید» ناگهان بر سر یک نیزه سری میبیند حرص سوغات میافتد به دل یک لشکر دخـتـران را وسـط دردسـری میبـیند نه برادر به برش مانده نه مادر نه پدر پشت هر داغ، غـم بـیـشـتری میبـیند مادری میرسد از عرش و میان گودال تن غـارت شـدهای از پـسری میبـیند
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() زبانحال حضرت زینب سلاماللهعلیها با پدر
پدرِ پـیـرِ من انـگـار که شـیـدا شدهای بـینِ این بـسـتر افـتـاده، مـعـلّا شدهای بـالِ پـرواز نـزن میشـکـنم از رفـتن ضربهای خوردهای انگار مداوا شدهای اینقَدر شوقِ پریدن ز چه داری پدرم؟ بارِ خود بستهای و خوب مهیّا شدهای بعد از این زینِ ابت، زینِ ابی نیست دگر باعـثِ خـسـتـگیِ زینب کـبـرا شدهای عطر یاس است که پیچیده در این صحن وسرا چه شده،گریه شدی پهـنۀ دریا شدهای زیرِ لب زمزمه داری که سلام ای بانو نکند مستِ حـضورِ گـلِ طـاها شدهای میلِ ماندن که نداری برو ای شیرخدا عـازمِ دیــدنِ صـدیـقـۀ کـبــرا شـدهای چه کند بعدِ تو این خیلِ یتـیمانِ عرب آن گروهی که بر آن طایفه بابا شدهای
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() مدح و شهادت امیرالمؤمنین علی علیهالسلام
به احـتـرام منـاجـات نـیـمـه شبـهـایش خـدا گـذشت ز ما شیـعـیـان رسـوایش عـلـی اجـازه نـداد آبــروی مـا بـرود! چه دیـنها که نـدارد گـدا به مـولایـش چگونه حاکم کوفه نمک غذایش بود؟! چگونه پی ببـرد عـقـل بر معـمّـایش؟! برای نوکر خود کـفـش نو خـرید ولی همیشه کفش پُر از وصله داشت بر پایش عـلی که قامت یل های شام را خم کرد شـکـست گـریـه اطـفـال قـد طـوبـایش طـلاق داد خـوشـیهـای پـوچ دنـیا را خـوشی آخـرتـش بـود حـزن دنـیـایـش کسی که باعلی امروز خویش را گذراند خوشا به روز قیامت خوشا به فردایش! خـدا گـواه به نـامـرد و مـرد رو نـزند هرآنـکسی که فـقـط حـیدراست آقایش کریـمی پـسران از کـریـمی پـدر است چه خوب ارث گرفـته حسن ز بابایش نشاند قـاتـل خود را به سـفـره کـرمش چه رحمتی است دراین سفره مصفایش سرش شکسته ولی عاشـقانه میخـنـدد نمانـده فـاصـلهای تا وصـال زهـرایش
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() مدح امیرالمؤمنین علی علیهالسلام در شب های قدر
اصلِ لذّت از مناجاتِ سحرهایم علیست برترین مضمونِ احیا مدح مولایم علیست بهترین سـوگـندِ پیـغـمـبر به درگاه خـدا هر سحر، نامِ شَهَنشاهِ دو دنیایم علیست حَیِّ سـرمـد بارها فـرمود با خـتم رُسـل قالعِ کفر و نفاق و شرکِ اعدایم علیست از شب معراج چون برگشت احمد، فاش کرد از ازل نوری که شد هم قدّ و بالایم علیست لـیلـةُ الـقـدرِ خـدا زهـراست، اما فاطـمه گفت: آری لیلةُ القدرم، که همتایم علیست از حسن پرسید سلمان، سِرّی از مولا بگو مجـتـبی فرمود: سِـرُّالله بـابـایم علیست گـفت اربـابِ شهـیـدم وصـفِ ثـارُالله را خونبهای قطره قطره، خونِ رگهایم علیست قائم آل محــمد اینـچـنین فـرمـوده است: ذوالفـقـارم، یـادگارِ جـدِّ والایم علیست یل یلِ اُمُّ البنین، هِیبت ز حیدر برده است هـیـبـةُ الـلّهیِ سـالارِ دل آرایـم علیست چون حجاب از چشم ما یک لحظه بَردارد خدا دیده خواهد دید جَنبُ الله، آقایم علیست با کسی کاری نـدارم، من غـلامِ قـنـبرم زانکه قـنبر بـندۀ درگاه مولایم علیست فاتح بدر و حُنین و خیبر و خـندق علی صاحب قلبِ پُر از حُبِّ تَولّایم علیست زاهدِ شب، مَرد میدان، شیرِ حق، عبدِ خدا معنیِ زُهد و وَرع، طاعات و تقوایم علیست در طواف کعبه میگردم به گِردِ روی او آبروی بیتِ حق، مولای یکتایم علیست صحن ایوان نجف، دربارِ سلطان من است سخت دلتنگم بر آن هردَم تمنایم علیست نـام او نـقـشِ نـگـین خـاتـم پـیـغـمـبـران قـبلۀ راز و نیاز و درد دلهـایم علیست شـیـر مـادر، لـقـمـۀ بابـا، حـلالـم تا ابـد در حقیقت مادرم زهرا و بابایم علیست سائلـم من، سائـلم من، سائل روی عـلی صاحب دنیا و دین، امروز و فردایم علیست از علی دم میزنم تا زندهام، سِرّ و عَلن گر گنهکارم ولی پنهان و پیدایم علیست
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() مدح و مرثیۀ امیرالمؤمنین علی علیهالسلام
تــوان واژه کـجـا و بـیـان حـالاتـش دل از تمام جـهـان بُرده با مناجاتش کشیده ناز به وقت سجود، نازش را به آسمان برسد، مهر سایه گستر او که فیض داده به خورشید، نور محضر او به قـبله گاه پیـمـبر صفای دیگر داد چه محکم است قدمهای استوار علی گره نخورده به میدان رزم، کار علی رسید عبدود اما از او خـبر برگشت شجاعت است که جوشیده از خصال علی نـدیـده دیـدۀ تـاریـخ هـم مـثـال عـلی قلم به برگۀ تـقـدیر میکـشـد حـیـدر قـیـامتی ست به میدان، قـیامت مولا که لافـتـیست بـیـان شجـاعت مولا کسی شبیه علی در مقـام والا نیست شبیه دامن مهرش، غلام پرور نیست کسی برای عطا از کریم بهتر نیست فدای او که جلا میدهد به دل یادش کسی به غیر محبت از این کریم ندید به سائلان کرم خانه جـز کرم نرسید کجاست قـبله حاجـات از نجف بهتر چه نعمتیست همین که علیست دلدارم همیشه چشم امیدی به مرتضی دارم سر نـماز انگـشـتـر به سائـلـش داده دوباره حرف غذا آمد و دلی لـرزید کسی که لحظۀ افطار نان و خرما دید دوباره بـوی غـریـبی ز شـام میآید
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() مدح و مناجات با امیرالمؤمنین علی علیهالسلام
درد هـر جـا بُـوَد دوا هم هـست خـوف در سـیـنـۀ رجا هم هست من مـریض تـوأم، طـبـیبِ هـمه این مریضی خودش شِفا هم هست نـوکرانـت به چـشـم مـن شاهـنـد گرچه در کوی تو گدا هم هست مــتـنِ اذن دخــول، مـیگــویــد: حـرمـت خـانـۀ خُـدا هـم هـسـت در جـوار تـو ای تـمـامـیِ خِـیـر لـذّتـی بـهـتـر از صفـا هم هست چونکه در مُلک توست قیمتی است گرچه ایوان پُر از طلا هم هست بـه گُـلاب گُــلِ بـهــشـت قــســم گرچه اسم تو غـم زُدا هـم هست (فَاسْـتَـعِـد لِـلـبلا)به ما گـفـتهست کـه کــنـار ولا، بـلا هــم هـسـت با وجودی که وقـفِ دار بلاست سرِ ما گَـردِ خـاکِ پـا هـم هست از سـکـوتِ ابـوذرت پـیــداسـت عاشـقِ بی سر و صدا هم هست آنـچـه گـفـتـه (فــؤاد کـرمــانـی) وقت مدح تو حرف ما هم هست عَجِـزَ الوَاصِفـوُنَ عَـنْ صِفَـتِـک ای که حُبّ تو اصل اسلام است کار دین بیتو بیسر انجام است از در خــانـۀ تـو تـا مــلــکـوت این مسافت به قدر یک گام است چه کسی جُز تو ای سَـلـونی گو عالم است و علیم و عَـلّام است؟ تـا کـه داریـم خَــتـمِ نــاد عــلـی کی نـیازی به خـتـمِ اَنعـام است؟ پـسـرت گـفـته :(نَحْـنُ ذِکْـرُ الله) کـه بـه یـاد خُــدا دل، آرام است هـر کـسی پـات را نـبــوســیــده بایـد ایـنگـونه گـفت: ناکـام است فــائـزون را اگـر تـویـی سـاقـیِ دسـت مـا دور گـردنِ جـام است مـردِ راهِ تـو در وفـایِ به عـهـد مثل سلمان همیشه خوشنام است جــامــۀ نــوکــریـت بـر تـنِ مـا جلوهاش چون لباسِ احـرام است لـیـلـةالـقَـدر بـا تـو خُـورده گـِرِه که نـوشـتـنـد خـیـرُ الأیّـام اسـت آن قــدر(ذُوالجـَلال)هـسـتـی کـه در پـس نـام تو (وَالإکْـرام) است گـاه یـک بـیـت ظـاهــراً کُـهـنـه در دلش صد هـزار پیـغـام است عَجِـزَ الوَاصِفـوُنَ عَـنْ صِفَـتِـک هـمـه جا را تـو در نـظـر داری از نــهــانِ هـــمـه خــبــر داری از یَـدُ الّـلـهـی تـو مـعـلـوم اسـت دسـت در خـلـقـتِ بــشــر داری عُـمـرِ خـلـقـت تـمـام خـواهد شد اگـر از صُــنـع، دسـت بـرداری هـمه، ای عشق در هـوای تـوأند تـو هـوای که را بـه سر داری؟ گـیـرم اصلاً هـمه کـریـم شـونـد در کــرم بــاز بـیــشــتــر داری هـــمـــۀ ثـــروت خــدایــی تـــو کِی نـیازی به سیم و زَر داری؟ چه کسی هـست که حـذر نکـند؟ از تـو که این قَـدَر جـگـر داری شـاهـدِ من هـزار رکعـت توست کـه چـقـدر اُنـس با سـحـر داری چـاه از سوزِ آه گـرم تو سوخت نـکـنـد بـر جـگـر شــرر داری؟ میکشی پای خویش را بر خاک نــکــنــد نــیّـت ســــفـــر داری؟ بـابِ عــلــمِ نــبــی و بـابُ الـلـه تــو دلــی پُـر ز دسـت در داری هــر چـه داری، پـیــامـبــر دارد هـر چـه دارد پـیـامــبــر، داری عَجِـزَ الوَاصِفـوُنَ عَـنْ صِفَـتِـک
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() مدح و شهادت امیرالمؤمنین علی علیهالسلام ( شب نوزدهم )
امشب از محراب خون، شوق سفر دارد علی خلوتی خوش با خدا، شب تا سحر دارد علی با خدا نجوای او «فُزْتُ و رَبِّ الکعبه» است در شب قدری که فرصت تا سحر دارد علی نخلهای کوفه را یک عمر در ماتم نشاند داغهایی کز مدیـنه بر جگـر دارد علی بازتـاب خاطـرات آشـیانی سـوخـتهست گوشۀ چشمی که بر دیوار و در دارد علی لالهزار سینۀ او چون نسـوزد از فـراق وقـتی از داغ دل زهـرا خبر دارد علی بینوایان عرب، صد کاسه شیر آوردهاند تا به دست مرحمت یک جرعه بردارد علی با نگـاهی مینـوازد عـاشـقان خسـته را با کدامین اهل دل امشب نظر دارد علی
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() مدح و شهادت امیرالمؤمنین علی علیهالسلام
ناگهان دریای خون محراب و منبر را گرفت جوی خون سرچشمۀ ساقی کوثر را گرفت تیغ آن ملعون به یک ضربت دو جا آمد فرود هم علی جان داد هم جان پیمبر را گرفت یک برادر سر به روی سینۀ بابا گذاشت یک برادر نیز بر زانوی خود سر را گرفت تکـیۀ زینب نـبایـد متـکی بـاشـد به غیر پس نبـایـد بـازوان این دلاور را گـرفت جامعه بعـد از امیرالمـؤمنین گـمراه شد چون خدا از مردم ناشکر رهبر را گرفت وقت رفتن سوی مسجد میخ در مانع نبود دست زهرا بود آنکه شال حیدر را گرفت دست زهرا تا قیامت حافظ جان علی است مثل وقتی که میان شعلهها در را گرفت وقت جان دادن علی میگفت زهرا آمده بعد چندین سال خانه بوی مادر را گرفت مثل زهرا که صدا زد «فضه دستم را بگیر« بین بستر مرتضی هم دست قنبر را گرفت از مصیبتهای زینب گفت هنگام وداع چند خطی روضه خواند و اشک دختر را گرفت پیکری در قتلگاه و خنجری در دست شمر کاش میشد تا از آن نامرد خنجر را گرفت خواهری از روی تل دارد تماشا میکند کاش میشد لااقل چشمان خواهر را گرفت
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() مدح و شهادت امیرالمؤمنین علی علیهالسلام ( شب نوزدهم )
چو بر آیینۀ خورشید میشد بغض شب پیدا به نبض سینۀ مهتاب دیدم تاب و تب پیدا دریغا! صبح فردا از «غم بدرود» خواهد شد غمی سنگین به دلهای یتیمان عرب پیدا طلوع سجدهاش را آیهای از خون تلاوت کرد کسی که شد به قلب کعبه در ماه رجب پیدا پس از کوچ تو از پسکوچههای شهر، میگردد چراغ اشک روی سفره چون، نان و رطب پیدا علی! بعد از حضور خطبههای گرم و شیوایت! زمان هرگز نخواهد کرد سطری از ادب پیدا
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() ترسیم حالات امیرالمؤمنین علی علیهالسلام در شب نوزدهم
کس نمیداند چها بر قلب مولا میگذشت لحظههای آخرش با یاد زهرا میگذشت در که شالش را گرفت از دل قرارش را گرفت یادش آمد میخ در دار و ندارش را گرفت
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() مدح و شهادت امیرالمؤمنین علی علیهالسلام ( شب نوزدهم )
همین که تیغ بَر سر بر جبین خورد میانِ خانهاش زینب زمین خورد نه تـیـغ ایـنـقـدرهـا زوری ندارد غلط گفتم که میخی آتشین خورد *********** عـلـی را عـاقـبـت از پـا درآورد که بـا خـود تـیـغ یـادِ مـادر آورد چـنـان زد تـیـغ هـم نالـید از درد چـنـان زد دادِ زهــرا را درآورد *********** سرِسفـره دلِ دخـتر تَـرَک خورد فقط سه لقمه امشب با نمک خورد علی امشب هوایِ روضهها داشت فقط میگفت بودم او کتک خورد *********** هـمانهایی که بانـو را شکـستـند خـدایا بـِـینِ اَبـرو را شـکـسـتـنـد چـنـان زد فـاطــمـه اُفـتـاد از پــا گـمـانـم بـاز پـهـلـو را شکـسـتـند *********** حـسن با داغِ خود درگـیـرتر شد تـمامِ مسجـد از شمـشـیـر تر شد عــلــی اُفـــتــــاد رویِ دامــنِ او حسن پـیـر است حالا پـیـرتر شد *********** نـه مــرحـم نـه دوا آورده بـودنـد فــقــط آه و نــوا آورده بـــودنـــد فـقـط یک ضربه خـورده بود اما بــرای او عــبــا آورده بــودنـــد *********** زمـیـن اُفــتـاد و مـینـالــیـد بـابـا که هـر گـوشه عـلـی میدیـد بابا عـبـا آورده بـودنـد و کـمـش بود عـلـی را روی هم میچـیـد بـابـا *********** علی جانش علی جانش زمین ریخت که حتی آه مژگانش زمین ریخت کـشـیدش در بـغـل این بـارِ آخـر ولی از بین دستانش زمین ریخت *********** صـدا زد آتــشِ دل را نـشــانــیـد مـرا بر شـانههـای خود کـشانـیـد جــوانـان بــنـی هـاشـم بـیــائـیــد عـلـی را بر درِ خـیـمه رسـانـیـد
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() مدح و شهادت امیرالمؤمنین علی علیهالسلام ( شب نوزدهم )
سهـلتر سادهتر از قـافـیهای باخـتیاش ننگ بادا به تو ای دهر که نشناختیاش چه برایش به جز اندوه و ملال آوردی جان او را به لبش شصت و سه سال آوردی سهمش از خاک فقط کفش پُر از پینه اوست در عرق ریز زمین جامه پشـمینه اوست باغ میسـاخت و در سـایه آن باغ نبود یک نفس قـافـلهاش در پی اطـراق نبود درد بـاید که بفهـمیم چه گفـتهست عـلی که شبی با شکـم سیر نخـفـتهست عـلی از سر سفـره اسـلام چه بـرداشت امیر نان دندان شکنی را که نمیخورد فـقیر آه از آن شب آخر که علی غمگـین بود سفره دخترش از شیر و نمک رنگین بود شب آخر که فلک، باد، زمین، دریا، ماه مـیشـنــیـدنـد فــقــط از عــلــی انّــا لله بـاد برخـاست و از دوش عـبایش افـتاد مهـربان شد در و دیـوار به پایش افـتاد مرو از خانه، به فریاد جهان گوش مکن فقط امشب فقط امشب به اذان گوش مکن شب آخـر، شب آخر، شب بیخـوابیها سیـنـهزن در پی او دسـتـه مـرغـابیها از قدمهای علی ارض و سما جا میماند قدم از شوق چنان زد که عصا جا میماند با توأم ای شب شیون شده بیهوده مکوش او سراپا همه رفتن شده، بیهوده مکوش بیشک این لحظه کم از لحظه پیکارش نیست دست و پاگیر مشو، کوه جلودارش نیست زودتـر میرسـد از واقـعـه حـتی مـولا تا که بـیـدار کـنـد قـاتـل خـود را مـولا تا به کی ای شب تاریک زمین در خوابی صبـح برخاسته، بیـدار شو ای اعـرابی عرش محراب شد از فُزت و ربّ الکعبه کعبه بیتاب شد از فُزتُ و ربّ الکعبه آه از مـــردم بــیدرد، امــان از دنــیــا نـعـمـتِ داشـتـنـت را بـســتـان از دنـیـا مـیرود قـصه ما سـوی سرانجـام آرام دفـتـر قـصه ورق مـیخـورد آرام آرام
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() زبانحال امیرالمؤمنین علی علیهالسلام در شب نوزدهم
رکعت اول، نـمازش با سلامت خـتم شد رکعت دوم، رکوعش تا قـیامت ختم شد گشته تـیغ آهـنـین، سهـم سرِ شـیـر خـدا وایِ من درهم شکست یکباره، أرکانُ الهُدی با وجودی که هنوز از هر قضاوت زود بود من نمیدانـم چگـویم، تـیغ زهـرآلود بود تا حسن آید به مسجد، کار از کارش گذشت تیغ از پشتِ سرش، تا پشتِ رخسارش گذشت زیر یک بازوی بابا را حسن محکم گرفت زیر یک بازوی مولا را حسین کم کم گرفت باز هم تکرار شد، آنکه عصای مادر است با حسینش مجتبی، حالا عصای حیدر است وای بر حال دل زینب که مهمانش رسید مرتضی با حال و احوال پریشانش رسید جان زینب بر لب آمد، تا پدر برگشت باز قابضُ الأرواح آمد، دیده تر برگشت باز گفت دستانم رها سازید، زینب مضطر است او به یـاد روزهای واپـسـینِ مـادر است دخـترم تاقت ندارد، رحم بر حالش کنید کربلا در پیش دارد، فکـرِ احوالش کنید بعد از این سرها ببیند روی نِی، از تن جدا خونِ من بر چهره بیند، بر گلو خون خدا آید آن روزی که میبیند، میان اشک و آه میزند در خون حسینش، دست و پا در قتلگاه
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() مدح و شهادت امیرالمؤمنین علی علیهالسلام ( شب نوزدهم )
از داغِ تو شد قـرآن یکـبـاره دچار تب محراب، قدَش خم شد از واقعهٔ آن شب شمـشـیر فـرود آمد آنجا که نمیبایـست بر ساحـت عـلم حق، بر کـالـبد مکـتب از « فزتُ و رَب» گفتی تا تیغ فرود آمد با کـیـنهٔ دیـریـنـه؛ آن زاهـدِ لا مـذهـب در عرش، تزلزل شد مسجد به تکان آمد از داغِ سحـرگـاهی افـتاد به تاب و تب شمشیرِ تو رفت از حال تا زخم سرت را دید از صبر تو بیطاقت! شد ذکر لبش «یا رب» اشکش چه غریبانه بر صورتِ تو افتاد تا پـارچه را پیچـیـد دور سـرِ تو زینب تاریخِ تو شد روضه، از بعدِ غـدیر خم شد کرببلا و شام مصداقِ همین مطلب!
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() مدح و مرثیۀ امیرالمؤمنین علی علیهالسلام
حق روز ازل کـل نعـم را به دلم داد بر روی سرم سایه عـشق عـلی افتاد با آل عـلی هر که در افـتاد ور افـتاد من طالب جان دادن از عشق ازلیام تا روز ابـد مشـتـعـل عـشـق عـلـیام از چرخش چشمان علی چرخ فلک هست از خنده مولاست که در سفره نمک هست او گر که نخـواهد سحـر از راه نیاید او گـر نـپـسـنـدد به فـلـک مـاه نـیـاید لبخنـد عـلی جلـوه جـنّات نـعـیم است بر هر که کند خشم سزاوار جحیم است آنـانکه سخـن از یـد قـدرتـش بـراننـد لاحـول و لا قـوت الاه … بخـوانـنـد تو زلف پریشانی و من حال پریـشان با قیمت جان هم نکشم دست ز دامان
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() مدح و مرثیۀ امیرالمؤمنین علی علیهالسلام
غم علی غصه علی ناله علی درد علی دم عـلی آه علی خستهتـرین مرد علی گرمی جنگ به شمشیر علی بود ولی پیش هر اشک یتـیمی عرق سرد علی گردو خاکی به ره انداخت که گم شد خیبر همه دیدند که برخاست از آن گرد علی گرهای کار علی خورد که افـتاد از پـا گر چه از کار دو عالم گره واکرد علی غـیـر یک داغ مـیـان هـمـه آمـاج بـلا خم به ابروی خـودش آه نـیاورد عـلی هیچکس محرم رازش نشد و تنها ماند بعد از آن زوج جوانش همه جا فرد علی
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() مدح و مناجات با امیرالمؤمنین علی علیهالسلام
هر که از سفرۀ ایمان تو شک بردارد بِـروَد حاصل خود را ز دَرَک بردارد آسـمـانِ سـرِ ما سـایـۀ اولاد عـلیست پس محال است که این سقف ترک بردارد مثل این است که بیحیدر کرار، خـدا شمس را از دلِ مجموعِ فلـک بردارد لـعـنتُ الله…مـِن الآنِ اِلـیٰ یـومِ الاَبـد به هر آن که قدمِ غصبِ فدک بردارد نشوَد ساحتِ دریا، نجس از پوزۀ سگ منطقی نیست، که این آینه لَک بردارد بیگمان صاحبِ دولت بِشود هر که کَفی از سرِ سفـرۀ تو، نان و نمک بردارد در عیارِ دلِ ما عشقِ علی جلوهگر است آن زمانی که خدا سنگِ محک بردارد منکرِ حق علی را صد و ده بار، بگو برود حاصل خود را زِ درک بردارد
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() مدح و مناجات با امیرالمؤمنین علی علیهالسلام
اولین بـار عـلـی گـفـتم و جـانـم دادند با عـلی در رگ غیرت ضربانم دادند یا عـلی گـفـتم و مـعـیار نـشـانم دادنـد با تـماشـای نجـف جـان جـهـانـم دادند لب من تا که به انگور ضریح تو رسید لرزه افتاد به جان و ز سرم عقل پرید اسم اعـظم همه جا نام عـلی بود علی مظـهـر لطف خـداوند جـلی بود عـلی در شب جـهـل چـراغ ازلی بود عـلی به خـدا در هـمه آفـاق ولی بود عـلـی قبل از ایجاد علی نقـش به دلها میزد بر گِل شیعه چه با حوصله امضا میزد هر که از جام تو نوشید خدا باور شد هر که سودای جهان داشت تو را نوکر شد رند آن بود که دنبـاله روی قـنـبر شد حرف سلمان شد و دیدم ز ملک سرتر شد حُبّ حـیـدر شده مبـنـای مـسلـمانی ما از عـلـی بـوده مـسـلـمانی ایـرانی مـا نـوکـرت نـزد تـو آرامـش فـردا دارد بینیاز است هر آنکس که علی را دارد مـلـکـوت نـجـفـت ارزش دنــیــا دارد هر که از عشق تو دیوانه شود جا دارد معنی دست خدا دست توانای علیست بهترین نام جهان نام دل آرای علیست بیعلی هیچ نمازی به خدا واصل نیست قبله یک لحظه به بدخواه علی مایل نیست جز علی شیعه امیری به جهان قائل نیست بیعلی دعوت یک عمر نبی کامل نیست نفـسی از تو اگر وقت حـسابش برسد به همه خـلـق خـداونـد ثـوابـش بـرسد دم تو معجـز عـیـسای مسـیـحا میشد روشـنـایت یـدِ بـیـضایی مـوسا میشد به خلیل عشق تو بردأ و سلاما میشد گره نـوح به یک نـاد عـلـی وا میشد یـار شبهـای حـرایی مـحـمـد بـودی مثل زهـرا ز همه خلـق سرآمد بودی مظهـر قهـر خـدا تـیغ دو ابروی علی میوزد از شب معراج نبی بوی علی تکـیه زد پرچـم اسلام به بازوی علی اُحد انگشت به لب مانده ز نیروی علی ذولـفـقـار تـو خـدا را به تـغـزل آورد جبرئـیل ایه برایت عـوض گـل آورد
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() مدح و مناجات با امیرالمؤمنین علی علیهالسلام
شهـریار مُـلک دلهـایی نمیدانم کهای؟ جانـشـین حق تـعـالایی نمیدانم کهای؟ تا خدا میبـیـنـمت یا با خدا میبـیـنمت همنشین با ذات یکـتایی نمیدانم کهای؟ سین سِرّی، رای رمزی، حای حییّ، نون نور تحت بـسـمالله را بـایی، نمیدانم کهای؟ آسمانی یا زمین؟ یا ماه یا مِهری، بگو رعد؟ باران؟ ابر؟ دریایی؟ نمیدانم کهای؟ آدمی، نوحی، خلیلی، هود و نوح و صالحی؟ یا کـلیمی یا مسیحـایی؟ نمیدانم کهای؟ زمزمی؟ رکنی؟ مقامی یا صفا و مروهای؟ گرچه دانم فوق اینهایی نمیدانم کهای؟ انـبـیا را رهـنـمایی، اولـیا را رهـبـری مؤمنین را نیز مولایی، نمیدانم کهای؟ از بشر بالاتری و از مَـلَک نیکـوتری فوق فوق معـرفتهایی نمیدانم کهای؟ همچنان شمعی که تنها سوخته در انجمن در میان جـمع تـنهـایی نمیدانم کهای؟ وسعت ملک خداوند است زیر سایهات آفــتـاب عــالـمآرایی نـمـیدانـم کـهای؟ اوّلـی و آخـری و بـاطـنـی و ظـاهـری سـید و مـولا و اولایـی نمیدانم کهای؟ گرچه جان عالمی عـالم تو را نشناخته گرچه در مایی و با مایی نمیدانم کهای؟ گه شود خم نخل طوبی پیش سرو قامتت گه کنار نخل خرمایی، نمیدانم کهای؟ گه شب معراج گردی با محمّد همنشین گـاه بـر ایـتـام بـابـایی نـمیدانـم کهای؟ رخت نو از آن قـنبر، جامۀ کهنه ز تو او غلام است و تو آقایی، نمیدانم کهای؟ هم امـیـرالمـؤمنینی، هم امـام المـتـقـین هم ولی حـق تـعـالایی نـمیدانم کهای؟ گاه بر تخت خلافت، گاه در قعـر قنات گاه پـائـین، گاه بـالایی نـمیدانم کهای؟ گاه با حکم پیمبر میروی در کام مرگ گه اجل را حکم فرمایی نمیدانم کهای؟ گاه با عـیسی ابن مریم بر فراز آسمان گاه با موسی به سینایی نمیدانم کهای؟ اینکه مدح توست در آوای«میثم»روز و شب نای جانش را تو آوایی نمیدانم کهای؟
: امتیاز
|
![]() |
![]() |
![]() مدح و مرثیۀ امیرالمؤمنین علی علیهالسلام
ای زنـدۀ نــمـاز و شـهــیـد دعـا عـلـی ای جـلـوۀ جـمـال تـو نـور خــدا عـلـی نقشی نشسته در نفـس پاک همدلیست نـام تو ای هـمـیـشـهتـرین آشـنـا عـلـی گل کرد با طراوت دست تو ذوالفـقـار در مرد خـیـز حادثه «لافـتـی»، عـلـی غیر از نبی، تو را به که پیوند جان و تن؟ غیر از خدا، تو را به چه کس اعتنا، علی؟! قهر تو پشت فـتنه شکـست و سر نفاق تـیـغ تـو کـرد حـق عـدالـت، ادا عـلـی شیعه، چهارفصل وجودش بهار توست در امـتـداد سـبـزترین لحـظـهها عـلـی گلخانهای که در نفـس جان شیعه است بـوی غـدیـر میدهـد و کـربـلا، عـلـی شاید بهانهایست به دیدار تو، بهـشت! ورنه کم است مِهر تو را این بها، علی! صد کوفه دست عاطفه بر سفره تو بود وین راز سر به مُهر نشد بر ملا، علی چرخ بخیل، دست کریمت ستود و دید نـان تو را به سـفـره هر بینـوا، عـلی «آشفته» دل به تـار خـیال تو بـسـتهام با مرگ هم نمیکنم این رشته، وا علی
: امتیاز
|